In de media

Uitspraak Danny Snijders

in LEF Magazine

Als je ziek bent, kun je niet werken. En op het moment dat je met 39 graden koorts in bed ligt, zal er niemand zijn die dat betwist. De dagen dat je ziek bent, blijf je thuis en krijg je, in plaats van loon, ziekengeld. Dat betaalt je werkgever. Wanneer een ziekte, laten we zeggen een griepje, een paar dagen tot een week duurt dan is dat meestal wel te overzien. In de praktijk betekent het meestal dat de werkzaamheden die blijven liggen door een collega worden opgepakt. Of, en dat zullen de meeste mensen ook wel eens ervaren hebben: het werk ligt nog keurig op je te wachten wanneer je weer beter bent.

Wanneer een ziekte echter langer gaat duren, kan het voor de werkgever wel een dure zaak worden. Want als er tijdelijk iemand anders ingehuurd moet worden voor het werk dat blijft liggen, zit de werkgever met dubbele kosten: ziekengeld en loon voor de inhuurkracht. En is een werkgever dus alles aan gelegen dat zijn werknemers snel weer terug op de werkplek zijn. Het soort werk is hierbij natuurlijk wel relevant.
Wanneer een leerkracht door een ongelukje haar pols breekt, dan is dat naar, maar ze zal waarschijnlijk best wel na een weekje kunnen komen werken. Misschien met hier en daar wat ondersteuning, maar met een gipsarm zou je doorgaans best voor de klas kunnen staan. Als het echter geen docente is die haar pols breekt maar een concertpianiste, dan zal er echt niet gewerkt kunnen worden zolang ze in het gips zit, en misschien zal er daarna ook nog wel een tijdje gerevalideerd moeten worden.

De Nederlandse wetgever (onze regering) heeft bepaald dat werkgevers een verantwoordelijkheid hebben naar hun medewerkers toe. Ook als het gaat om de gezondheid. In de eerste plaats kun je daarbij denken aan veilige werkomstandigheden. Daarnaast is het zo dat de werkgever maximaal twee jaar verplicht kan zijn het loon van een zieke medewerker door te betalen. Dat kan een behoorlijke kostenpost zijn, zeker voor kleine bedrijven met maar een paar mensen in dienst. Om een zieke werknemer verder te beschermen zijn er twee extra maatregelen gesteld. Ten eerste is er de verplichting voor de werkgever om een arbodienst in te schakelen bij ziekte van medewerkers. Ten tweede is het verboden om iemand die ziek is te ontslaan. Dat zou niet fair zijn tegenover de zieke medewerker.

Een arbodienst houdt zich bezig met risicopreventie, verzuimbegeleiding en re-integratie. Even terug naar de twee gebroken polsen. In het geval van de docente zal de arbodienst waarschijnlijk zijdelings worden betrokken. Er van uitgaande dat de docente belt om door te geven wat er aan de hand is en ze samen met haar werkgever afspreekt dat ze het per komende week maandag weer gaat proberen (bijvoorbeeld met de afspraak dat de gymles wordt overgenomen door een collega). De arbodienst wordt op dat moment geïnformeerd en zal weinig anders doen dan de ziekmelding en herstelmelding registreren. Voor de concertpianiste duurt het herstel arbeidstechnisch gezien langer. Nadat haar gips na zes weken wordt verwijderd, zal ze nog veel moeten oefenen en revalideren om weer op haar oude niveau terug te komen. Hierin heeft de arbodienst een monitorende en begeleidende rol. Want wat als de pianiste niet meewerkt aan haar herstel? Als ze, bijvoorbeeld, niet de adviezen van haar arts of fysiotherapeut opvolgt? Dan zou ze dus langer ongeschikt blijven voor haar eigen werk en dát zou haar wel degelijk te verwijten zijn. Op dat moment kan niet verwacht worden dat de werkgever voor alle kosten opdraait. 

En verslaving dan? Verslaving is immers al sinds de jaren ’40 van de vorige eeuw erkend als ziekte. Mag je iemand met de ziekte verslaving ontslaan? De regel ‘je mag niemand ontslaan wanneer hij/zij ziek is’ blijft staan. Maar in geval van verslaving is er een grijs gebied. Onder invloed zijn van alcohol of drugs kan een groot risico betekenen op de werkvloer. In de meeste arbeidscontracten is daarom ook een clausule opgenomen dat dit verboden is. De uitvoering van de Nederlandse wet- en regelgeving hieromtrent is, zo zien we, in ontwikkeling. De publieke opinie over verslaving als ziekte is gemengd. Bij arbeidsconflicten is het de rechter die het laatste woord heeft.

In de te downloaden pdf, rechtsonder de afbeelding, staan vijf voorbeelden van situaties die tot een rechtszaak hebben geleid. Op de volgende pagina's zie je de reacties van ons lezerspanel en een advocaat legt het vonnis van de rechter uit.
 

Uitspraak Danny Snijders

In de media - Archief